Uitgelicht

You matter!

Zaterdag = mindfulnessdag!

Al enkele weken waag ik mij samen met enkele andere stresskippen en -hanen aan deze bijzondere vorm van aandachtstraining. Vandaag kregen we te horen dat één iemand uit de groep niet langer zou deelnemen aan de wekelijkse sessies en dat vond ik oprecht jammer. Nee, we waren op die paar weken niet superclose bevriend geraakt en ja, de lessen kunnen uiteraard gewoon verder doorgaan maar toch… Ze maakte deel uit van onze groep, haar stoel bleef leeg en dat voelde vreemd. Samen aan iets beginnen, samen zoekend zijn in het leven, creëert een verbondenheid en wanneer een verbondenheid doorbroken wordt, worden we even uit ons evenwicht gebracht. Waarom ik dit vertel? Omdat het soms gewoon leuk is om te horen dat je een verschil maakt, dat je belangrijk bent…

Mensen komen en gaan in een leven. Je bent een gewone passant óf je wordt meer: een kennis, vriend, geliefde, rivaal, onhebbelijke medemens,… (geloof het of niet maar ik probeer écht van dit laatste niet al te vaak te worden :p). Het gekke is dat ik vaak merk dat mensen zich totaal onbewust zijn van hun bijdrage in andermans leven. Veel vaker dan je denkt ben je geen gewone passant. Verbondenheid, gemist worden, graag gezien worden,… is wat we eigenlijk allemaal willen, toch? Waarom wordt ons dan zo vaak om de oren gesmeten met leuzen als “Iedereen is vervangbaar” en “Niemand is onmisbaar”?  

Oké, ik begrijp het wel…men wil hiermee duidelijk maken dat je misbaar bent, dat moeten enkel moeten is omdat je er zelf moeten van maakt en dat de wereld blijft verder draaien, ook als jij er (even) niet meer bent. Toch vind ik dat deze uitspraken ook bijzonder veel triestesse met zich meedragen. Ja, als je ziek bent, zal je werk door iemand anders worden overgenomen, zal je avondles ongestoord verdergaan en zullen je kinderen uiteindelijk wel aangekleed op school geraken (mogelijks met 2 verschillende kousen en een broek en trui die in de verste verte niet matchen maar hé, trendsetters moeten er overal zijn, toch?! :p). Weten dat dat oké is, dat je mág ziek zijn, dat je mág een stap terugnemen omdat het je allemaal even teveel wordt, dat je mág menselijk zijn in plaats van een bovennatuurlijk übermensch, kan ENORM deugd doen. Doch, uitspraken als “Iedereen is vervangbaar!” en “Niemand is onmisbaar” doen naar mijn mening GEEN deugd! Wie wil dit nu horen??? We leven al in een wegwerpmaatschappij; gaan we nu ook nog mensen beginnen wegwerpen?

Wat ik eigenlijk wil zeggen (het duurt soms even voor ik aan mijn punt kom, sorry daarvoor :p) is dat ik vind dat jij NIET vervangbaar bent en dat ik hoop dat je je ook nooit of te nimmer zo zal voelen!

Iedereen wil graag gezien worden, iedereen wil geliefd worden en iedereen wil gemist worden van tijd tot tijd. We willen simpelweg een verschil maken… En dat is oké want je maakt ook wel degelijk een verschil! Je MAG jezelf bijzonder vinden want je bent geen één uit een dozijn, je bent geen druppel in de zee of een zandkorrel in de woestijn. Je bent een mens, one of a kind, en dat is ook hoe het moet zijn! Ja, iemand anders kan je job doen, kan luisteren naar de zielenroerselen van je beste vriendin, kan je ex-lief gelukkig maken of zorgen voor je kinderen maar niemand (NIEMAND!) kan letterlijk doen wat jij doet (of deed). Niemand kan je vervangen want NIEMAND KAN JOU ZIJN. Je hebt EIGEN-schappen, kenmerken die eigen zijn aan jezelf en waarmee je je onderscheidt van anderen. Goede en minder goede eigenschappen maar zonder twijfel eigen en dit is waarom mensen je blijven herinneren, waarom je een verschil maakt en waarom je je nooit of te nimmer misbaar of vervangbaar zou mogen voelen. Je bent geen gewone passant in dit leven. Enkel jij kan jij zijn en jawel, dat doe je – zonder enige twijfel – bijzonder goed… 😊

Liefs,

S.

Uitgelicht

True colors

“I see your true colors / And that’s why I love you / So don’t be afraid to let them show / Your true colors” – Cyndi Lauper 

Ze blijven terugkomen, die momenten waarop je je moet voorstellen aan nieuwe mensen. Begin deze maand was het weer zover. Ik startte een nieuwe cursus en bijgevolg was er dus ook een kennismakingsrondje… Vreselijk! 

Nee, ik ben iemand die regisseert in plaats van speelt, schrijft in plaats van voordraagt, luistert in plaats van spreekt en leest in plaats van vraagt. Met andere woorden, ik ben geen fan van momenten waarop alle aandacht op mij gericht is. Nu, elk nadeel heeft ook z’n voordeel. Waar ik wél van hou, is dat die momenten ook de kans geven om nieuwe mensen te leren kennen. Zo zei één iemand tijdens het voorstellen: “Ik hou van mensen. Ik hou van de kleur van mensen.” Niet alleen vond ik dit prachtig verwoord, het maakte mij ook meteen nieuwsgierig naar de persoon zelf én mijn binnenste schreeuwde spontaan “Ik ook!”, wat mij zowel verbaasde als opbeurde. Dit laatste klinkt waarschijnlijk nogal vaag en vreemd maar ik probeer het even uit te leggen…

Zoals jullie al weten werk ik in de gezondheidssector, alias “de sociale sector”. Sociaal zijn is dus een absolute must. Het voordeel: je komt met een breed scala van mensen in contact en je praat over de meest uiteenlopende dingen op een dag. Het nadeel: soms kan je geen mens meer zien!

Mensen komen bij mij omdat ze ziek zijn of iets nodig hebben. Dit gaat gepaard met een bepaalde verwachting: ziekteverlof, een “paardenmiddel”, een bepaalde scan,… en bovenal, ZO SNEL MOGELIJK er weer bovenop zijn. Begrijpelijk want eerlijk gezegd word ik zelf ook compleet gek als ik ziek ben. Het hoofd wil voort, het lijf moet volgen! Jammerlijk feit: we kunnen geen wonderen verrichten… Dus… die verwachtingen worden niet altijd ingelost. Dat leidt tot frustraties en gefrustreerde mensen zijn…(zacht uitgedrukt) niet aangenaam! Bijgevolg, we hebben een gevarieerde en boeiende job maar ja, bij momenten hebben we soms even genoeg van mensen om ons heen. Zo ook ikzelf: de bunkermodus staat weeral een tijdje aan in het weekend. (Lees: zetel, dekentje, boek en theetje…real love affaire!) 

Vandaar dat ik dus even wakker schoot tijdens het kennismakingsrondje. Door dat ene simpele zinnetje van de andere, drong het weer tot mij door: ik hou écht wel van mensen!

Ik hou ervan hoe mensen me kunnen raken en verrassen in een simpel moment, één tel. Hoe ze verdoken kantjes proberen weg te steken maar die stiekem toch naar boven komen als ze even niet opletten of als ze hun muren laten zakken. Hoe ze kunnen opgaan in de dingen waarvan ze genieten en hun ogen oplichten wanneer ze vertellen over datgene dat hen passioneert. En bovenal, ik hou van hun eigenaardigheden! Hun guilty pleasures en kleine gelukskes…Met andere woorden, ik hou van wat er ONDER het oppervlak zit. 

Mensen zijn vreemd. Mensen zijn boeiend. Mensen zijn kleurrijk en bovenal, mensen zijn LEUK! Je moet het alleen willen zien…

Bij deze dus sorry voor mijn intermittente bunkermodus maar hé, jullie zijn boeiend en kleurrijk. NIET vergeten en vooral…NOOIT schrik hebben om het te tonen 😊 

Liefs, 

S.

Uitgelicht

You make my day!

Zo van die mensen 

Er zijn zo van die mensen 
Die je spontaan laten glimlachen 
Grappig en een tikkeltje gek 
Maar hartelijk 
En goedhartig ten top 

Er zijn zo van die mensen 
Die je onbewust in je hart sluit 
Simpelweg 
Omdat ze de beste versie van zichzelf zijn
In een wereld
Overrompelend en op z'n kop 

- S. -

Ik werk in de gezondheidssector en op een dag passeren heel wat mensen de revue: mensen met wie het klikt en mensen die je liever onmiddellijk terug buiten zou kegelen, mensen die aandacht trekken en mensen die aandacht eisen, mensen die eenzaam zijn en mensen die zichzelf helemaal het einde vinden, … Een bond allegaartje en soms is het onvermijdelijk, schreeuwt heel je hebben en wezen “Genoeg! Ik wil rust en stilte, NU!”. Herkenbaar? Vermoedelijk wel maar, even goed zijn er mensen waar het – verwacht of onverwacht – mee ‘klikt’ en die je dag als vanzelf beter maken.

Meestal heb je zo’n dingen vrij snel door. Je voelt als het ware intuïtief aan dat de andere je ligt. Dezelfde humor, dezelfde interesse of een vergelijkbare levenssituatie… het kan genoeg zijn om jezelf op je gemak te voelen en een gezellige babbel tot stand te brengen. Dit zijn dankbare momentjes. “Kleine gelukskes” waar we soms te weinig bij stil staan en die daardoor onopgemerkt kunnen passeren en verloren gaan in de drukte van de dag. Het zijn nochtans deze momenten die ons even laten herademen. Die onze batterijen onbewust kunnen opladen. Denk nu niet meteen aan het bespreken van belangrijke levensvraagstukken, het blootleggen van je ziel of het tot stand komen van een geniaal masterplan. Nee, denk aan die kleine gesprekken. Die momenten waarop je vertrouwen en genegenheid voelt, waarop je spontaan begint te lachen of waarop je de grootste onzin uitkraamt en de persoon tegenover jou je niet vreemd aankijkt maar simpelweg een vreemd antwoord teruggeeft (onverwachte humor kan zó geniaal zijn!). Dát zijn de momenten die ik bedoel!   

Mensen zijn zoveel sterker dan ze denken en onderschatten vaak hun waarde in andermans leven. DOE DIT NOOIT!!! Jij bent GEWELDIG! Oké, waarschijnlijk niet voor ieder rondlopend mens maar superman/vrouw bestaat nu eenmaal niet (sorry voor het doorprikken van die illusie…I still think you’re pretty awesome though 😊 ). Dus als je je even wat minder voelt en je je afvraagt wat je betekent in deze mallemolen van een wereld; wel, jij bent iemands persoon. Er zijn mensen die ‘klikken’ met jou en jou daarom geweldig vinden. Mensen die je zouden missen als je er niet meer bent.  Mensen wiens dag instant beter wordt, gewoon doordat jij even passeert, een berichtje stuurt of een babbeltje komt doen. Het is eenvoudig, het is simpel én bovenal…volledig gratis!

Dus wees iemands klik, wees iemands klankbord, wees iemands soulmate… WEES GEWOON JEZELF! Zó eenvoudig kan het zijn…

Liefs,

S.

“KLIK!”

Uitgelicht

2020 – Een gelukkig nieuw jaar ?!

5, 4, 3, 2, 1…GELUKKIG NIEUWJAAR !!!

Iedereen schreeuwt het uit volle borst en naar goede gewoonte passeert dan de hele familie het rijtje. Drie kussen op de wang, “gelukkig nieuwjaar tante/nonkel/vader/moeder/opa” en hups, naar de volgende… Het lijkt banaal maar het is een traditie en net daarom betekenisvol en warm.  Moest ze er niet meer zijn zouden we ze missen, zonder twijfel.

Eén iemand doorbrak echter de routine dit jaar. Mijn tante nam mij in de armen. Ze knuffelde mij, keek mij vervolgens in de ogen en zei dan zacht “gelukkig nieuwjaar”. Een simpel gebaar dat schijnbaar weinig verschilde van de gewoonlijke traditie maar mij, zonder meer, de tranen in de ogen bezorgde…

Twee weken geleden ging ik mijn hart uitstorten bij haar. Bekentenis…Ik zit in de knoop met mezelf en geen klein knoopje meer maar een wirwar zonder zichtbaar einde. Ik zit in een gouden kooi waarvan ik noch de uitgang, noch de sleutel vind. Ik ben het beu…ik ben het zo ongelofelijk beu…

In dat simpele gebaar, die eenvoudige knuffel, zat hoop en vertrouwen verscholen. Hoop dat 2020 een nieuwe start mag zijn. Dat het een beter jaar mag worden waarin het tij keert en de vicieuze cirkel voorgoed doorbroken wordt. En vertrouwen…oprecht vertrouwen dat dit mij ook kan en zal lukken. Vertrouwen dat ik op dit moment mis maar zo goed kan gebruiken. Vertrouwen dat mijn tante daarom heeft besloten even voor twee te hebben…

Een nieuw jaar. Vanaf nul beginnen. Kan het? Ik weet het niet maar alleszins, ik heb hoop, vertrouwen en een familie waarop ik ten allen tijde kan rekenen…Er bestaan slechtere rugzakken om mee te vertrekken, toch?!  Bij deze dus geen goede voornemens dit jaar voor mij, maar wel een doel. Ik ga op zoek naar een GELUKKIG NIEUW JAAR! Zonder twijfel wordt het een hobbelig parcours maar 1 ding is zeker: this will be continued!

Zoek je mee?…

Liefs,

S.

P.S.: Dank u tante, voor het simpele gebaar waarmee je 2020 voor mij mooi en hoopvol liet beginnen. Je bent goud waard…

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag